Матнакаш (арм.: մատնաքաշ) — армянскі нацыянальны хлеб[1][2] з пшанічнай мукі розных гатункаў[3][4][5] у форме тоўстай авальнай ці круглай аладкі з эластычным буйнасітаватым мякішам і цвёрдай скарыначкай.
Матнакаш выпякаецца з дражджавога цеста. Падчас гатавання цеста некалькі разоў абмінаюць і адстаўляюць, каб яно павялічылася ў аб’ёме ў некалькі разоў. На канчатковым этапе гатаванні паверхню цеста змазваюць заваранай у вадзе мукой, расцягваюць да атрымання аладкі круглай ці авальнай формы і пальцамі праводзяць замкнёную лінію, паралельную вонкаваму краю аладкі, і падоўжныя паралельныя лініі па цэнтры[6]. Сама назва «матнакаш» паходзіць ад армянскіх слоў «мат» — палец і «кашэл» — цягнуць, што можна перавесці як «расцягнуты пальцамі»[7].
Матнакаш выпякаюць і ў тонірах (у Нагорным Карабаху, Сюнікскай вобласці), і ў чарэневых печках (пур) (у Лорыйскай вобласці, Тавушскай вобласці). У адрозненне ад лаваша, які не губляе сваіх смакавых якасцей цягам працяглага часу, матнакаш не прызначаны для захоўвання, яго можна захоўваць толькі некалькі дзён[8].
«армянскія лаваш і матнакаш»
The most prominent feature of matnakash is the drawing that the baker imprints on its surface before placing the dough in the oven.
The name of the popular oval-shaped bread means «drawn by fingers».
Тэмы гэтай старонкі (2):В Армении есть и другие виды национального хлеба, например толстые лепешки — матнакаш, блит, бомбы. Их выпекают главным образом в лесных районах, причем как в тонирах, например в Арцахе, Сюнике, так и в подовых печах (пур) — в Лори, Тавуше. Этот хлеб можно хранить только несколько дней, …